Amateurisme

Een tot de verbeelding sprekend relaas, niet waar, een sprookje bijna. Zal wel waar zijn. Een dergelijk stempel drukken op een ras in afzienbare tijd kan alleen maar door een uiterst professionele houding ten opzichte van de kynologie. „Veel rondkijken, veel contact onderhouden met gelijkgestemden in je ras, als het nodig is kopen, importeren, prijs is niet belangrijk, van een nest van zeven pups zes honden langere tijd aanhouden, hard zijn voor jezelf, alleen maar de hoogste eisen stellen.” Van die dingen, ja.

Regelmatig importeren beschouwt Hans niet als een zwakte. „In het begin was mijn fokkerij gebaseerd op twee lijnen. Nu nog op één, die bestaat uit zes generaties kampioenen in rij en regelrecht teruggaat op Leighton Blaze. Ik pas daarbij een voorzichtige familieteelt toe en heb dus vaak verversing nodig. Inteelt is de goden verzoeken, ik begrijp niet dat een fokker dat doet.”

Hans stoort zich wel aan meer zaken, die alle te vatten zijn onder het begrip amateurisme. „Er zijn zo weinig fokkers die visie hebben, die beleid voeren in hun fokkerij. De fokker die pas gaat nadenken over een te gebruiken dekreu als de teef al een week loops is. Die dan besluit om de reu uit zijn eigen kennel te gebruiken of van een bevriende fokker iets verder weg. Ze denken niet vooruit. Als ik nadenk over combinaties dan denk ik twee, drie generaties vooruit, ik fok om te kunnen fokken.”

Hobby

Wat is er nog te doen voor Hans Sleegers als het gaat om de Engelse Setter. „Tja, ik zal altijd Engelse Setters blijven houden en fokken, maar ik geef toe dat ik een nieuwe uitdaging nodig heb, een ander ras... Concrete stappen heeft hij nog niet gezet. Vorig jaar is hij voor zichzelf begonnen en dat „vraagt ook bergen energie. En in tegenstelling tot wat sommige mensen graag denken: dit – het gesprek vindt plaats in zijn kantoor – is mijn bussiness en de honden zijn mijn hobby. „Misschien ga ik wel neushoorns fokken, lijkt me hartstikke mooi. Fokken moet ik. Ik kan niet zonder.”