Daarom is het eigenlijk jammer dat de meeste fokkers op een te late leeftijd beginnen en dan hun uiteindelijk doel niet meer zelf met eigen fok kunnen bereiken.
Ik heb het voorrecht nog steeds een groep Engelse Setters om me heen te hebben en ze houden me, nu ik niet zo jong meer ben, op de been.
De V.E.S. is intussen uitgegroeid tot een vereniging met vele leden, enthousiaste liefhebbers. Laten wij nooit vergeten dat we een vereniging van "Liefhebbers" zijn en een ieder die een nestje gaat fokken, wat machtig mooi is, zich voor gaat houden dat, als de pups drie maanden zijn en er nog niet de juiste tehuizen voor zijn te vinden, we ze zelf dienen te houden, want een Engelse Setter is te goed om een stukje handelswaar te worden. Dat de V.E.S. op deze manier nog lang zal mogen blijven bestaan is mijn wens.
Mej. Vrieling tussen haar Setters
Ik besluit dan maar weer met het bekende versje:
O, Engelse Setter, dierbare hond
vriend van de eenzame mens
hetzij een baas, hetzij een vrouw
steeds bij hen te zijn is je wens.
Wat voel je de juiste stemming steeds aan
uitgelaten bij vreugde, doch is er verdriet
dan kom je stil nader, vlijt hoofd op hun schoot
en zeggen je ogen, ben ik er dan niet.
Hoe heerlijk je te zien aan het werk in het veld
als de baas je meeneemt ter jacht
wie heeft er zo'n neus, wie staat (ligt) er zó voor
menig hoendertje wordt met jouw hulp mee naar huis toe gebracht
O, Engelse Setter, men vraagt soms waarom
juist jij werd mijn "favourite dog",
vele deugden kan ik van je opnoemen gaan
ik vat echter alles in dit ene tezâam
Mijn Engelse Setter, je bent toch zó lief.
Mej. J.A. Vrieling