Na Agent kwam Fairness Hans. In het zuiden waren ze eerder bevrijd dan in het noorden, dachten ook eerder weer aan fokken. Mej. Sweet was met haar honden geëvacueerd naar Grave, zij was weer begonnen te fokken en ik zou een hond van haar hebben. Maar 't was weer ver weg en geregeld vervoer was er nog niet, daar vele stations nog plat lagen. Toch reed er al 2 x per dag een bus door ons dorp naar Assen.

Ik stond 's morgens om 7 uur bij de weg in de hoop dat er bij aankomst in Assen een trein zou komen. En die kwam, tot Zwolle. Toen een treintje naar Deventer, daar uitstappen en lopen over de Bangdijk, weer rijden tot Arnhem, daar stonden Canadese lorries. Er werd ingeladen tot ze puilden, zeiltjes naar beneden en rijden maar. Zo kwamen we in Nijmegen.

Na enige tijd kon ik met een bus verder naar Grave, waar ik de Hampoort vond en voor het eerst na lange tijd weer een groepje Engelse Setters bij elkaar zag. De voor mij bestemde hond werd me getoond, toen moesten er eerst distributiebescheiden worden gehaald, dan zou de hond worden gewassen en een bed voor me worden opgemaakt. Maar dat was niet mijn bedoeling, ik wilde meteen terug, hetgeen grote hilariteit gaf, daar ik volgens hen het Noorden diezelfde dag niet meer zou kunnen bereiken.

Desalniettemin brachten ze me naar de bus. Aan de lus hangend met de hond tegen me aangedrukt kwamen we in Nijmegen, doch geen lorries daar. In de verte zag ik een klein treintje staan, die naar men zei zou gaan rijden. We stapten in de achterste wagon, een z.g. "kalverhok", grote ruimte met houten banken rondom. Er kwamen geen verdere passagiers in deze afdeling.

Toen de trein zich in beweging zette, kwam de conducteur die grote ogen opzette.

"Wat! Een hond!" Maar hij kon ons er niet meer uitzetten. Ik moest beloven in Zwolle meteen naar het loket te zullen gaan en een grote mand vragen, opdat hij in de goederenwagen verder zou kunnen reizen. Maar aan dat loket hadden ze daar geen interesse voor. "Gaat U Uw gang maar en redt U zich er maar mee", loket dicht.

We kwamen op een afgeladen perron, een afgeladen trein kwam binnenrijden. Wagons waar men heel hoog moest inklimmen om er in te komen. Naast me stond een postduivenliefhebber die ook naar het noorden moest, hij zei "wacht maar even". Toen er een groot gedeelte was uitgeladen, pakte hij ineens mijn hond op zijn arm, tilde die omhoog naar de wagon, duwde mij er achteraan. Er werd door de passagiers nog wat opgeschoven zodat ik er tussen kon, de hond vlug onder de bank, niemand zei een woord. Toen de trein begon te rijden kon hij te voorschijn komen en bij me zitten.