Hij werd uit zijn diepe slaap gewekt en overeind gehaald. Jong was hij niet meer, maar ik kocht hem, 't was immers een Engelse Setter, we mochten hem echter niet meenemen. Maar een week later kwam er met de trein een grote kist met Setter en nu begrepen we waarom hij niet meegegeven werd, hij had een chronische oorontsteking, hetwelk niet meer te verhelpen was en soms een gruwelijk luchtje gaf; dit zouden we in de auto meteen hebben gemerkt. Maar hij werd niet teruggezonden, mét luchtje geaccepteerd.

Trouw zat hij op de 10de mei 1940 's morgens om 5 uur nog naast me toen ik in de voortuin stond naar de vliegtuigen te kijken, die in horden overvlogen en naar later bleek voor Rotterdam waren bestemd. Zéér melancholisch keek hij naar me op, helaas werd dit zijn laatste jaar.

Na deze Blue Heck kwam Windward Agent. In het begin van de oorlog was er in Holland onder leiding van de heer Duyvené de Wit een soort hondendistributie ontstaan, doel was mensen te helpen in deze moeilijke tijden elders hun hond te kunnen plaatsen om deze te redden. Hierdoor kon ik van de heer Coppens uit Den Haag, Agent kopen.

Een familielid met fantasie vertelde aan kennissen dat ik een hond gekregen had met gepolijste nagels; zij had gehoord dat ik gezegd had een hond uit Den Haag te hebben gekregen die er zo verzorgd uitzag. Door Agent kwam ik in contact met de fokker de heer Theo Blok en hoorde toen voor het eerst van de V.E.S. De heer Blok was voorzitter en maakte mij meteen lid. Groot was het ledenaantal toen nog niet en ik werd zeer tegemoetkomend als nieuweling opgenomen.

In die tijd waren er wel zeer enthousiaste leden en zeer enthousiaste fokkers. Er waren mooie honden, veel goede importen, maar ook heel goede in Nederland gefokte. Helaas was hier na de oorlog heel weinig van over.

Agent moest toen ook maar eens naar een tentoonstelling. Eerst Groningen. Van op de juiste manier voorbrengen wist ik nog niet veel, maar desondanks kreeg hij de U., hetgeen de heer Blok veel plezier deed. Toen nog een keer naar Den Haag. Staand in het middenpad van de coupé van Assen tot Den Haag en daar stond bij het station zowaar een vigilante die als taxi dienst deed. Wij installeerden ons er achterin, Agent rechtop zittend naast me, zeer deftig kijkend, zoals een Setter dat kan. Intussen waren er in het Noorden ook meer liefhebbers gekomen, er kwamen er wat meer op de tentoonstellingen en er was echt wat nuttige concurrentie.