ARNHEMSET'S REÜNIE 1979

Het is al weer enige tijd geleden, dat een reünie van de Arnhemset's kennel werd gehouden in de gastvrij ter beschikking gestelde koestal van de familie Lissenberg uit Neerijnen op huize "Snellestein". De keurmeester van deze dag was mevrouw Otto-van de Hamme.

Toen wij uit Loon op Zand vertrokken, goot het pijpestelen. Dat beloofde wat te worden. Er zou nl. in het weiland gekeurd worden! Gelukkig was de familie Lissenberg zo attent geweest om de deel te ontruimen en daar een mooie ring uit te zetten met stoeltjes aan de kant. De dag behoefde dus niet in het water te vallen. Er waren ongeveer 40 mensen met hun honden om gezamenlijk een fijne dag te beleven. En laten we eerlijk zijn: als we een meute Engelse Setters bij elkaar zien, dan is de dag voor de werkelijke liefhebber al gedeeltelijk geslaagd! Om ongeveer 12 uur werden de aanwezigen door de heer Wunderink verwelkomd. Hierna begon het showen van de honden uit de nesten van deze kennel. De honden werden stuk voor stuk besproken door mevrouw Otto. De heer Wunderink vertelde nog iets over de afstamming en het gebruik van de Engelse Setter van vroeger en nu. Mevrouw Otto vertelde over de beharing en over de goede en de minder goede hoekingen. Ook werd gesproken over een mooi gesloten of een nog niet geheel gesloten oog. Ook het gangwerk kwam natuurlijk ter sprake voorts het in telgang gaan en hoe men dit kan voorkomen. Gaat immers een hond in telgang dan komt de hond als geheel niet goed over. Wie met zijn hond showen wil, moet ervoor zorgen, dat zijn hond er op zijn voordeligst uitziet. Mevrouw Otto gaf ook nog een duidelijke uiteenzetting over "mooie voeten", het "af" zijn, het beantwoorden aan het juiste type, een goede diepe borst, een mooi mannelijk hoofd, of een juist typisch vrouwelijk hoofd. Om van te duizelen. Wat heeft die vrouw een vakkennis!

Verder werd nog gesproken over doofheid bij honden en hoe men ze ondanks hun doofheid toch als een goede huishond kan handhaven. Zo is dus ook de fabel uit de wereld geholpen, dat een dove en een blinde hond moeten gaan "hemelen". Opvang en begeleiding doen alles! Het voornaamste op deze dag waren natuurlijk de honden. De mensen waren door het hondeweer gekomen uit alle delen van het land, zelfs uit het buitenland. Zo waren er mensen met Ierse Setters, zelfs een Bedlington Terrier en een "Westy". De heer en mevrouw Lissenberg waren zeer geïnteresseerd in al de imponerende Engelse Setters, toch weer heel iets anders dan hun eigen, ook zeer mooie, Welsh Springers, die zich in hun kennels, ondanks de Engelse Setterovermacht zeer gedisciplineerd gedroegen. De honden uit het eerste nest van moeder Justa (the Red Witch of Ashpenda) werden naast elkaar gezet en toen zag iedereen toch wel een duidelijke familieovereenkomst. Hierna werden de honden van een rozet voorzien.

Vervolgens werd het tweede nest, nu van moeder Cindy besproken. Hier ook weer duidelijke familietrekken. Besproken werd, hoe men eventuele fouten van een hond kan verbloemen; b.v. dip in de rug: dan even een poot iets onder de rug steunen of een knie onder de buik. Teveel keel-huid?: het overtollige deel in de hand stoppen. Natuurlijk kijkt een goede keurmeester hier doorheen. En laten we eerlijk zijn, we hebben een uitgelezen keurmeesterskorps in Nederland.

Op de vorige reünie had de heer Wunderink verteld, dat iemand die zijn Setter trimt of laat trimmen ver in het voordeel is van iemand, die niets aan zijn hond doet. En zie: nu hadden de meeste honden getrimd of laten trimmen. Om de schofthoogte van de honden werd zelfs de meetlat van de heer Lissenberg voor de dag gehaald. Toen kwam het volgende nest van moeder Justa aan de beurt. Ook deze honden werden weer deskundig besproken en vergeleken, waarbij de moeder- en vaderhond als voorbeeld dienden. Ondanks het feit, dat de honden in de ruime koestal aanwezig waren, hoorde men ze toch niet. Dit valt ons ook altijd weer op, als we naar een show gaan. Komen we bij benches waar Engelse Setters verblijven, dan hoort men niets. Komen we echter bij de Bouviers, Herders, Dobers of Afghanen, dan is het daar vaak een lawaai van jewelste.

De heer Wunderink vertelde terloops, dat het totaalbeeld van de honden, in vergelijking met de vorige reünie, aanzienlijk vooruitgegaan was. Ook de honden uit dit getoonde nest kregen na afloop een rozet waarbij een luid applaus van de aanwezigen opsteeg. Hierna werden nog twee pups besproken waarvan de vaderhond van de heer Wunderink was en de moederhond van mevr. Sluyer. De twee aanwezige kleuters van twee en vier jaar gingen samen met hun "petdogs" op de foto. Hierna was er koffie met goed-belegde broodjes waarbij de aanwezigen elkaar opzochten met de belevenissen met hun honden uit te wisselen. Na deze broodmaaltijd werden de honden, niet behorende tot de nesten van de heer Wunderink, besproken. Hierbij kwamen, hoe kan het anders, eerst de Engelse Setters aan de beurt. Het waren zeer mooie honden, doch toch weer iets anders dan de honden van de heer Wunderink, die we reeds eerder hadden gezien. Ook hier werd weer de schouderligging besproken, en de pigmentatie van de ogen. Tevens werd de borstdiepte en het gangwerk getoond. Ook hier weer mooie hoofden en mooi aangezette oren. Er werd van twee Setters tegelijk het gangwerk beoordeeld en vergeleken. Het bleken nog halfbroers te zijn ook. De overeenkomst in gangwerk viel iedereen op. Toen kwamen de aanwezige Ieren aan de beurt. Wat hier bijzonder opviel was de geheel andere typen, beharing en belijning en natuurlijk het veel vuriger temperament. Maar ondanks hun verschil gedroeg deze Settervariëteit zich ook voorbeeldig. Wat óók van de Welsh Springers gezegd mag worden, want je hoorde ze niet. Echte jachthonden! Een van de aanwezige Ieren werd door de heer Lissenberg nagemeten en deze hond bleek een schofthoogte van bijna 80 cm te hebben, (maar wel evenredig gebouwd). Na deze demonstratie werd door de heer Verhoeven uit Vlaardingen de heer Wunderink bedankt voor de gezellige dag, de heer en mevrouw Lissenberg voor hun gastvrijheid, en mevrouw Otto voor haar zeer deskundige uitleg. Mevrouw Lissenberg gaf nog een demonstratie in showen met haar favoriete ras, de Welsh Springer. Ook hierbij verzorgde de zeer bedrijvige mevrouw Otto het commentaar. De afstamming kwam natuurlijk weer aan de orde en het was verwonderlijk, hoe mevrouw Otto de namen van vader-, moeder-, opa- en oma honden feilloos uit haar hoofd wist op te noemen. Van de getoonde Welsh Springers bleek er een bejaagd te zijn. Het was weer een ongecompliceerd hondenfestijn geweest, waar wij nog lang aan terugdenken. Na nog een kopje koffie en een dankwoord van de heer Wunderink vertrokken we weer met een zeer voldaan gevoel huiswaarts.

Artikel uit de HondenWereld 1979
Tekst H. Tak